ایسنا متهم می شود...!!
1-به روز نکردن چند روز اخیر من و ایسنا را بگذارید به حساب یک سر و هزار سامان من.در تعطیلات جمعه و شنبه به دلیل ترافیک کارهای عمرانی حتی نتوانستم خانواده را در سفر به شمال کشور همراهی کنم.
البته انتقاد من از تعطیلی تحمیلی ایسنا در طول تعطیلات رسمی همچنان به جاست.متاسفانه در طول تعطیلات اخیر خبر آتش سوزی در بازار قزوین را در حالی که به موقع نیز از آن اطلاع یافتیم از دست دادیم.امروز باز هم این مورد را با حسن حسن زاده مطرح کردم.امیدوارم این مشکل حل شود و ایسنا هیچگاه به طور کامل تعطیل نباشد.
2- در طول غیبتم در من و ایسنا رویداد مهمی چون دومین جشنواره مطبوعات استان برگزار شد. برگزاری این جشنواره با شکل و شمایل کنونی یکی از آرزوهای بزرگ خبرنگاران هم نسل من در استان بود.چه آن که در طول مدیریت ابراهیم مشیری و مرحوم پیله وری با وجود اعتراضات مدنی روزنامه نگاران هیچ گاه این امر محقق نشد.در این میان تلاش حسین علیجانی و اعتماد محمد حسین شفیعی ها ، مدیر کل ارشاد استان به وی در تحقق این آرزو نقش اساسی داشته است.
شفیعی ها که روز پیش از جشنواره میهمان ایسنا بود اگرچه در جریان میزگرد ایسنا ، این رسانه را به جانبداری از طیف سیاسی خاص متهم کرد اما در عمل نشان داد که برداشت شخصی اش در عمل به وظایف کاری بی تاثیر است.این چنین است که اکثر برندگان جشنواره از تابان و نامه قزوین هستند و شفیعی ها در گفتگو با سیمای قزوین از محمد خیر خواه – عکاس خبرگزاری یونایتد پرس- به عنوان افتخار استان یاد می کند.
از خانواده ایسنا علاوه بر رتبه سومی من در بخش تیتر ، عرفان دادخواه در گزارش تصویری و شهرام رحیمی در بخش عکس دوم و سوم شدند.
به هر حال به اعتقاد باید مطبوعات ، صدا و سیما و خبرگزاری ها به طور مجزا مورد قضاوت قرار گیرند چون اصول حرفه ای حاکم بر هر کدام با دیگری متفاوت است.مثلا ً در خصوص اخبار تاکید خبرگزاری ها در انتقال هر چه سریعتر اخبار است و به همین دلیل به ناچار باید از سخت خبر استفاده کنند که معمولا ً به شدت وابسته به عنصر زمان است ، در حالی که مطبوعات و هفته نامه ها می توانند با فراغ بال اقدام به تهیه نرم خبر ها کنند که معمولا ً ماندگار تر و عمقی تر هستند و به قطع یقین در داوری ها بیشتر به چشم می آیند.
به هر حال ایسنا تنها خبرگزاری استانی بود که موفق به در یافت رتبه های برتر در جشنواره امسال شد.
اتفاق نه چندان مهم و البته قابل پیش بینی امسال ، اعتراض امید مافی ، سردبیر آوای تات به روند داوری ها بود.اعتراضی که پرده های ادب و شرم را درید و همه را نتاثر کرد.مافی امروز با ادامه اعتراض همراه با اهانت خود در نشریه اش که به گزاف آن را پرمخاطب ترین نشریه استان می داند عملا ً به تنها منتقد جشنواره دوم مطبوعات بدل شده است.
در این مورد بیشتر نمی نویسم چون هیچگاه به دنبال نقد شخص نبودم و معتقدم باید بیشتر در جستجوی زمینه ها و عواملی که منجر به ظهور ناهنجاری می شود بود.
3- محمد خیرخواه در تعطیلات اخیر فرصت یافت تا چند روز را در قزوین سر کند.حضور محمد و دوستان همکار در دومین دور انتشار نامه در تحریریه جدید این هفته نامه خاطره انگیز و نوستالژیک بود.در مورد محمد به گفتن این نکته بسنده می کنم که وی می داند از کجا آمده ، در حال حاضر در کجا ایستاده و چه راهی در پیش دارد.این گونه است که گذشته و دوستانش را فراموش نکرده است ، از موقعیت کنونی خود دچار غرور نمی شود و می داند که هنوز راه درازی برای موفقیت در پیش دارد.جمع کردن همه این ها در کنار هم کار آسانی نیست.
برایش آرزوی سلامتی و دستیابی به توفیقات حرفه ای را دارم و امیدوارم به آرزوی بزرگش نیز برسد...
4- عباس قدس ، معاون سابق فرهنگی جهاد دانشگاهی و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی در جریان دومین جشنواره مطبوعات ایسنا را به بی ادبی نوشتاری متهم کرد.حسین آذربایجانی نیز در سنگ نبشته های یک زایر پاسخی به این اتهام نگاشته که جالب توجه است.اما از آن جا که به نظرم اظهار نظر کردن در خصوص ادبیات روزنامه نگاری و خبر نویسی احتیاج به حداقل مطالعه و تفحص دارد و گویا آقای قدس از این حداقل هم – البته در زمینه روزنامه نگاری حرفه ای - بی بهره هستند از ارائه پاسخ مبسوط به ایشان خودداری می کنم.
به هر حال به ایشان هم حق می دهد که اگر روزی در خصوص ادبیات حاکم بر صنف قابل احترام ایشان اظهار نظر کردم همین جواب را نثارم کند!!